Hai uns días finaba
Manuel Lourenzo, actor, dramaturgo, ensaísta, tradutor, docente e director teatral, considerado unha das personalidades máis sobresaíntes do noso panorama teatral e cultural contemporáneo.
Finou quen entendeu o teatro como unha absoluta necesidade física.
O seu labor foi fundamental na consolidación e desenvolvemento do teatro en lingua galega dende a segunda metade do século XX. Foi un dos impulsores do teatro independente en Galicia e fundador de grupos e compañías teatrais como O Facho, Teatro Circo, a Escola Dramática Galega, o Clube de Teatro Elsinor ou a Compañía Luís Seoane.
A súa produción teatral abarca máis de 300 obras, sempre cun forte compromiso coa cultura e identidade galega. Entre as súas obras máis destacadas atópanse Romería ás Covas do Demo (1975), Veladas indecentes (1996), O circo de medianoite (1997), Flores de Dunsinane (2009) ou Suite Artabria (2017). Entre a súa obra ensaística podemos destacar títulos como O teatro galego (1979), Antoloxía do teatro galego (1981), Dicionario do teatro galego (1987) ou o manual Pensar co corpo (2000).
Traduciu ao galego aos grandes do teatro grecolatino, así como a Shakespeare, Goethe, Chejov, Brecht, Yourcenar ou Fassbinder.
Manuel Lourenzo recibiu numerosos premios e distincións, entre eles o Premio Nacional de Literatura Dramática (1997), o Premio Nacional de Artes Escénicas (2008), o premio Otero Pedrayo (2011), o Artur Carbonell do XVI Festival Internacional de Teatro de Sitges (1983), o Rafael Dieste (1996, 1999), o Premio de Honra Marisa Soto, o Premio ás Letras dos Premios da Cultura Galega (2024), e un sinfín de recoñecementos máis. Tamén foi nomeado profesor Honoris Causa pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia.
No audiovisual ten participado en producións como Mareas Vivas, Elisa e Marcela ou Fariña.
A día de hoxe, o seu legado é unha referencia imprescindible, tanto pola súa obra como polo seu labor de promoción do teatro galego.
'Cunqueiriano de Honra', título outorgado polo Concello de Mondoñedo e a Casa Museo Álvaro Cunqueiro, a Federación de Asociacións Culturais
Galiza Cultura culminou o traballo de edición da súa obra completa en 2022.
El rayo que no cesa
é unha obra mestra do poeta oriolano Miguel Hernández. Representa a dor amorosa, a paixón incontrolable, a morte e a anguria existencial que perseguen ao poeta como forzas inesgotables. O raio é unha enerxía destrutiva e penetrante --un amor apaixonado e doloroso-- que, igual ca unha tempestade, non descansa. 
.jpeg "Expo bibliográfica adicada a Bernardino Graña na Biblioteca Rosalía de Castro (Santa Cruz)")
